|
|
Di Hälft vum Oktober is rum, es is Herbscht un es is Kirbsezeit.
Wu mer geht un steht, iberal gsieht mer Kirbse stehn, vun alle Forme
un Farbe. For mir sin aber nor di Brotkirbse, wie mer se in Triebsweder
gekennt han, wichtich..
Wann ich also Kirbse gsinn, denk ich aach nit an "Halloween"-
well fun dere Sach han mir damols noch nix gewisst. Ich denk nor an
Kirbse-Strudel, gebroteni Kirbse un ausghohlti Kirbse, was widerum es
gleichi wie "Halloween" is.
Also han ich mer gedenkt: "Marliese, jetz kaafscht der a Kirbs
for Kirbsestrudel mache", well ich der schun immer gere gess han
Ma Ruka Oma hat immer so gute Kirbsestrudel gebackt, vun a bissl Taich,
immitte vum Tisch, der immer greser gin is, bis er dann sogar vun der
Tischplatt runerghong hat. Ma Oma ist immer runderum geloff und hat
an dem Taich gezoo. Wann er dann verriss is, is sie wiedich gin un hat
gschennt. Ich hätt a so geere do dran gezoo aber des han ich nor
ganz selte derfe, well: "Du kannscht des nit, du verreischt ne
nor!"han ich immer gsaa kriet. Außerdem war di Oma dann immer
nervees, for was wees ich heit noch nit. De gemauerte Obe schiere un
des Ganzi drumrum war a Zeremonie. Die Glut hat musse "gut"
sin, di Dreifiess han links un rechts vum Obe gstan, un gewaart dass
di Phanne druff kumme un ma Oma in ihre Flanell Gewand han mit´m
Schierhooke in die Glut rumgstoch, un war immer ufgeregt.
Ich kaaf de Strudeltaich im Gschäft und backe tun ich ne aa nit
im "Dreckobe" aber wahrscheinlich, is er aa drum nie so gut,
wie ma Oma seine war.
Also wie ich jetzt druf un dran war die Kirbs ufzuschneide han ich mer
gedenkt, tuscht´s gleich aushohle, so wie mer des als Kinner gemach
han. Un wie ich do so an dere Kirbs rumschneid war ich wieder in Triebsweder,
so um di Mitt vun die ´60 iger, im voriche Johrhunnert:
|
|
|
Vun Vater un Mutter han mer gheert dass sie schun Kirbse ausghohlt han
und dann a Gsicht draus gschnitt han. Do is dann a Kerz ningstellt gin
un obeds sin se dann mit dem "Kirbsegsicht" rumgeloff. Des
hat uns gfall un so han mir´s dann aa gemach. Wann di Kirbse zeidich
ware, han mer immer um eeni gebedelt. Mir han dran gearbeit bis alles
scheen fertich gschnitt war un dann han mer kaum de Obeds erwarte khanne.
Ich muss derzu noch saan, dass in dere Zeit uf die Gasse die Grabe frisch
ausgegrabt ware, also tiefer ware, wie sunscht, un damals hat mer aach
neii Beem vor´m Haus gsetzt. Drum ware die Baamstemm nit dick,
well die Beem ja noch jung ware.
Also wie`s duschter gin is, han mer uns mit dere Kirbs uf´m Weech
gemach. Es erscht han mer die Kirbs -jetz hat a Kerz drin gebrennt-
am Graberand gstellt. Mir han uns im Grabe gelee, dass mer uns nit gsieht
un han gewart dass eener kumme soll. Ich saan Eich Leit, dass des a
langweilichi Sach war, well nor een alt Weib voriber gang is und die
hat gsaat: "Ich kenn eich schun, ich wees wer dir seid!" un
gfericht hat sie sich aa nit, so wie mir des geere ghat hätte.
Drum han mer di Kirbs ghol und sin durch die Gasse geloff. Mir han des
Kirbse- Gfriess in die Finschter halle wille, aber di Leit han ja nit
am Gassefinschter gewohnt. Do war es Paradizimmer un mer hat sich damols
im Hinerzimmer ufghal.
Wie mir dann so armseelich do rum geloff sin, kumme mer beim Nikla Baschtian,
am Eck voriber. Un do an dem kleeni Hinerfinschter heere mer, dass sei
Englsohn, schlimm war. Er hat gschrie,- was wees ich,- vielleicht hat´r
nit schloofe gehn wille. Also des war for uns a gfunenes Fresse!
Mir han die Kirbs hochghob, un schun han mer ´s gheert: "Schau
mol do, gsiehscht de Bau-Bau, wannscht nit braaf bischt, hol´der
dich!" Mir waare soo froh! endlich kanne mer mol mit dere bleedi
Kirbs, irgendwer verschrecke! Also mir sin dann aa do, an dere eenzichi
Gelegenheit dran geblieb. Di Kirbs nuf un nuner, an den Finschter gstellt.
Deni Leit is des jetz aber schun zu viel gin un die han iber uns gschrie:
"Schaud´r dass der weider kummt, tiehr Bagasch !" Mir
aber, han gar nit dran gedenkt, weg zu gehn, es war doch grad so scheen
un hat uns so gut gfall!
Un well mer gar ke Ruh gin han, hat´s uf eemol gheescht: "
Na wart nor, jetzt kumm ich raus mit´m Buuhta (Knüppel) !
Mir han die Tier krächze gheert un wie mer gemerkt han, es werd
ernscht, han mer gschaut dass mer weider kumme. Die Kirbs han mer stehn
gelosst un a jeder hat sich aus´m Staab gemacht. Aber wuhin? Mir
ware an a grosses Eck, die Beem ware nit dick, wu solle und kanne mer
uns versteckle? Ich han ma Schweschter gepackt un mir sin ba die Reiser
Besl Nantschi im Grabe. De Nikla is schun mit´m Drucklicht in
unser Direktion kumm un ich han gewisst wann er im Grabe leichte tut,
gsieht er uns do leije. Di enzichi Meeglichkeit war, in dem Betonrohr
zu krabble, wu die Leit ingebaut ghat han, dass sie mit`m Waan im Hof
fahre kanne. Do han mir dann gsitzt un noch gheert wie de Nikla un sei
Weib sich gewunert han, dass keener me do war: "Wu sin dann di
hin, di han doch so schnell nit so weit furtlaafe kanne?" Er hätt
nor in die Rohre leichte misse!
Mir han vor a Weil genuch ghat, mit Kirbsekhepp rumzulaafe, geblieb
is aber a scheeni Erinnerung.
Marliese Wolf
|
|