Kirbse-Zeit


 


Di Hälft vum Oktober is rum, es is Herbscht un es is Kirbsezeit. Wu mer geht un steht, iberal gsieht mer Kirbse stehn, vun alle Forme un Farbe. For mir sin aber nor di Brotkirbse, wie mer se in Triebsweder gekennt han, wichtich..
Wann ich also Kirbse gsinn, denk ich aach nit an "Halloween"- well fun dere Sach han mir damols noch nix gewisst. Ich denk nor an Kirbse-Strudel, gebroteni Kirbse un ausghohlti Kirbse, was widerum es gleichi wie "Halloween" is.
Also han ich mer gedenkt: "Marliese, jetz kaafscht der a Kirbs for Kirbsestrudel mache", well ich der schun immer gere gess han

Ma Ruka Oma hat immer so gute Kirbsestrudel gebackt, vun a bissl Taich, immitte vum Tisch, der immer greser gin is, bis er dann sogar vun der Tischplatt runerghong hat. Ma Oma ist immer runderum geloff und hat an dem Taich gezoo. Wann er dann verriss is, is sie wiedich gin un hat gschennt. Ich hätt a so geere do dran gezoo aber des han ich nor ganz selte derfe, well: "Du kannscht des nit, du verreischt ne nor!"han ich immer gsaa kriet. Außerdem war di Oma dann immer nervees, for was wees ich heit noch nit. De gemauerte Obe schiere un des Ganzi drumrum war a Zeremonie. Die Glut hat musse "gut" sin, di Dreifiess han links un rechts vum Obe gstan, un gewaart dass di Phanne druff kumme un ma Oma in ihre Flanell Gewand han mit´m Schierhooke in die Glut rumgstoch, un war immer ufgeregt.

Ich kaaf de Strudeltaich im Gschäft und backe tun ich ne aa nit im "Dreckobe" aber wahrscheinlich, is er aa drum nie so gut, wie ma Oma seine war.
Also wie ich jetzt druf un dran war die Kirbs ufzuschneide han ich mer gedenkt, tuscht´s gleich aushohle, so wie mer des als Kinner gemach han. Un wie ich do so an dere Kirbs rumschneid war ich wieder in Triebsweder, so um di Mitt vun die ´60 iger, im voriche Johrhunnert:

 


Vun Vater un Mutter han mer gheert dass sie schun Kirbse ausghohlt han und dann a Gsicht draus gschnitt han. Do is dann a Kerz ningstellt gin un obeds sin se dann mit dem "Kirbsegsicht" rumgeloff. Des hat uns gfall un so han mir´s dann aa gemach. Wann di Kirbse zeidich ware, han mer immer um eeni gebedelt. Mir han dran gearbeit bis alles scheen fertich gschnitt war un dann han mer kaum de Obeds erwarte khanne.
Ich muss derzu noch saan, dass in dere Zeit uf die Gasse die Grabe frisch ausgegrabt ware, also tiefer ware, wie sunscht, un damals hat mer aach neii Beem vor´m Haus gsetzt. Drum ware die Baamstemm nit dick, well die Beem ja noch jung ware.
Also wie`s duschter gin is, han mer uns mit dere Kirbs uf´m Weech gemach. Es erscht han mer die Kirbs -jetz hat a Kerz drin gebrennt- am Graberand gstellt. Mir han uns im Grabe gelee, dass mer uns nit gsieht un han gewart dass eener kumme soll. Ich saan Eich Leit, dass des a langweilichi Sach war, well nor een alt Weib voriber gang is und die hat gsaat: "Ich kenn eich schun, ich wees wer dir seid!" un gfericht hat sie sich aa nit, so wie mir des geere ghat hätte. Drum han mer di Kirbs ghol und sin durch die Gasse geloff. Mir han des Kirbse- Gfriess in die Finschter halle wille, aber di Leit han ja nit am Gassefinschter gewohnt. Do war es Paradizimmer un mer hat sich damols im Hinerzimmer ufghal.
Wie mir dann so armseelich do rum geloff sin, kumme mer beim Nikla Baschtian, am Eck voriber. Un do an dem kleeni Hinerfinschter heere mer, dass sei Englsohn, schlimm war. Er hat gschrie,- was wees ich,- vielleicht hat´r nit schloofe gehn wille. Also des war for uns a gfunenes Fresse!
Mir han die Kirbs hochghob, un schun han mer ´s gheert: "Schau mol do, gsiehscht de Bau-Bau, wannscht nit braaf bischt, hol´der dich!" Mir waare soo froh! endlich kanne mer mol mit dere bleedi Kirbs, irgendwer verschrecke! Also mir sin dann aa do, an dere eenzichi Gelegenheit dran geblieb. Di Kirbs nuf un nuner, an den Finschter gstellt. Deni Leit is des jetz aber schun zu viel gin un die han iber uns gschrie: "Schaud´r dass der weider kummt, tiehr Bagasch !" Mir aber, han gar nit dran gedenkt, weg zu gehn, es war doch grad so scheen un hat uns so gut gfall!
Un well mer gar ke Ruh gin han, hat´s uf eemol gheescht: " Na wart nor, jetzt kumm ich raus mit´m Buuhta (Knüppel) ! Mir han die Tier krächze gheert un wie mer gemerkt han, es werd ernscht, han mer gschaut dass mer weider kumme. Die Kirbs han mer stehn gelosst un a jeder hat sich aus´m Staab gemacht. Aber wuhin? Mir ware an a grosses Eck, die Beem ware nit dick, wu solle und kanne mer uns versteckle? Ich han ma Schweschter gepackt un mir sin ba die Reiser Besl Nantschi im Grabe. De Nikla is schun mit´m Drucklicht in unser Direktion kumm un ich han gewisst wann er im Grabe leichte tut, gsieht er uns do leije. Di enzichi Meeglichkeit war, in dem Betonrohr zu krabble, wu die Leit ingebaut ghat han, dass sie mit`m Waan im Hof fahre kanne. Do han mir dann gsitzt un noch gheert wie de Nikla un sei Weib sich gewunert han, dass keener me do war: "Wu sin dann di hin, di han doch so schnell nit so weit furtlaafe kanne?" Er hätt nor in die Rohre leichte misse!
Mir han vor a Weil genuch ghat, mit Kirbsekhepp rumzulaafe, geblieb is aber a scheeni Erinnerung.

Marliese Wolf